i need therapy!

i feel like i have to do something that can give extravaganza satisfaction to myself. example: shop shop shop. it's been a long time when i bought things for myself. for now, i need new clothes, new flip flop, new purse and ofcos new jeans (as my weight is decreasing like hell). and last but not least, great food. but i'm totally broke! dammit!


nvm nadiah, the day will come.

update

another two papers left.
both are tough. i mean, the toughest among others.
last few days were disaster. no joke!
and what else?
yeah, nadiah misses home.

i'm sorry

time: 2.12am
mood: stressful


awak suka buat macam ni kan? awak biar saya sorang sorang. awak off hp. awak biar saya tertunggu dalam hujan. awak buat saya merayu dekat kawan awak. awak malu kan saya dekat kawan awak. awak biar kan saya terkapai kapai sorang diri. tapi bila awak paksa saya buat sesuatu benda yang awak nak, saya buat kan? walaupun saya terpaksa, saya tetap buat. tak boleh ke kalau awak buat apa yang saya yang suruh? dulu awak kata bila bercinta, kita kena give-and-take. tapi sekarang saya tak tahu mana perginya give-and-take awak tu. awak ingat saya tak ada perasaan ke? saya nak exam la. boleh tak jangan tinggal kan semua tekanan tu kat saya? saya sayang awak la, mukhlis. awak kawan baik saya, awak kekasih saya. kasih sayang saya dekat awak tak pernah hilang sikit pun. tapi saya tengok, makin lama awak macam dah tak ada sayang dekat saya. awak dah tak macam dulu. awak bukan mukhlis yang saya kenal dulu. awak dah tak ambil berat pasal saya. awak dah tak berminat nak bercakap dengan saya. awak dah tak berminat nak dengar saya mengarut. saya dah nampak sangat perubahan awak, mukh.


minta maaf.
yes, i know, it will always be me.

ubat kuat

aku sendiri tak suka dengan diri aku sekarang. semua nya rasa tak betul. semua nya rasa tak complete. kadang kadang aku rasa nak duduk sorang sorang. tak nak ada orang kacau. tapi bila aku duduk sorang sorang aku rasa sunyi. aku nak ada seseorang kat sebelah aku. somebody that can lend me a shoulder to cry on. tapi orang yang aku harap kan tu selalu tak ada. selalu hilang tinggal kan aku terkapai kapai. bila aku call, orang tu selalu off kan hp. kalau on pun, dia mesti tak cakap elok elok. dia mesti tinggi suara. lepas tu terus off kan hp. sedih kan?


tak apa la awak, saya cuba jadi kuat selagi saya boleh.

dear my other half,

saya sayang awak. awak tahu kan maksud sayang saya macam mana? saya tahu awak pun sayang saya. tapi saya tak tahu macam mana nak buat awak faham saya bila saya sunyi. bila saya tinggal sorang sorang dekat rumah. bila saya bosan tak tahu nak buat apa. awak tak pernah faham yang satu tu. satu tu je awak tak faham. dan saya tak tahu macam mana nak bagi awak faham. bila saya cuba nak bagi awak faham, awak maki saya. saya takkan kacau awak bila saya ada aktiviti. saya akan kacau awak bila saya sunyi, bosan. tapi awak tak nampak. awak cuma fikir yang saya ni menyusahkan awak, mengganggu awak. saya dah tak tahu macam mana nak bagi awak faham. yes, awak kadang kadang sangat sweet. buat surprised datang rumah bawak tiket wayang 2keping. satu untuk saya, satu untuk awak. masa tu memang seronok. tapi bila saya sunyi. saya tak ada kawan dekat rumah. awak buat tak tahu, awak marah saya, awak maki saya, awak bagi alasan, more and more excuses. PENAT LAH! cuba lah sekali saya minta, awak terus buat. tak payah nak marah, tinggi suara semua. tak ada lah saya nak merengek meminta minta sampai awak rimas. kan senang. saya tak kacau awak kalau awak ada exam. tapi bila ada free tak boleh ke nak luang masa dengan saya? tolong lah mukh. bila awak buat saya sedih, saya jadi stress. bila saya stress, saya jadi teruk. saya sendiri tak suka diri saya bila saya stress.

p/s: i love you.